27 juni 2012

Insecten voor de collega’s

Voor mijn collega’s heb ik de pasteitjes gemaakt. Ook hier heb ik de wormpjes weer heel gelaten, want ik dacht dan zijn ze toch een beetje in het pasteitje verstopt en met het dekseltje erop kan iedereen zelf beslissen hoe goed ‘ie gaat kijken, wat ‘ie daar nu eet.

Ik heb dus het fonds voorbereid en de pasteitjes (leeg) afgebakken. De ragout heb ik verrijkt met wat paprika in kleine blokjes gesnipperd (die was nog over van de hartige insectentaart) en ik heb wat maizena erbij gedaan omdat ik bang was, dat de ragout te vloeibaar zou blijven. Dat ging goed en met dozen en doosjes bepakt bereikte ik de volgende dag mijn werk.

Het plan was om gewoon vooraf te vragen, wie wilde proeven en wie niet en dan in de piepkleine bureaukeuken het gewenste aantal pasteitjes met de ragout te vullen en in de magnetron op te warmen.

Alleen … mijn collega’s waren helemaal niet zo enthousiast als ik had verwacht. Van de negen mensen bestelden maar drie een pasteitje! Nou ja, deze drie pasteitjes en nog een voor mij heb ik dus met veel liefde bereid. Maar dan nog, kreeg ik er eentje terug! De secretaresse durfde haar vork uiteindelijk toch maar niet erin te zetten …
Die twee mensen echter, die een pasteitje hebben gegeten waren wel onder de indruk en het teruggekomen pasteitje ging er bij een van hen wel ook nog in. Maar dit indrukwekkende succes heeft er niet toe geleid, dat anderen zich hadden bedacht. Er was wel begrip en interesse voor het achterliggende verhaal, maar zelf je tanden inzetten? Ho maar!

Nu heb ik dus nog zes pasteitjes over … Nog iemand interesse? Want elke dag insecten en dan nog volgens hetzelfde recept – dat vind ik dan ook weer een beetje overdreven …

Cetout